Promilletesten
august 5, 2010Ein tar sine fysste skritt. Sykle uten støttehjul for fysste gong.
Eg kjørte heim frå jobb. Klokkå va vel sånn ca 22.45 når eg såg nogen veiarbeid-lignandes kjeledressa ved et par bila foran i køen. “Sukk, ka e det nå di ska asfaltera”, tenkte eg – og sette Lasse i fri med håndbrekket på. Men, ein og ein bil fekk kjøra vidare – og itte eg hadde komme såpass nærme at nærsynet mitt begynte å fungera, såg eg “Politi” på dressen te han eine mannen. Iallefall “PO…” men eg tenkte meg te resten. Spennande.
“Eg må gjer meg klar”. Begynte å romstera oppi taskå for å finna lommabokå – hååpte at eg ikkje hadde glømt an ein plass – samtidig som eg håpte at vognkortet låg i hanskarommet. Snart va det min tur. Eg fekk øye på en liten dings politimannen hadde i håndå. Aha. Promilletest. Begynte raskt å lukta på min egen ånde. Ikkje den beste eg har kjent. Ikkje sånn forferdelig dårlig, men akkurat dårlig nok te at an ikkje lukta fresht. Søren, kaffor tog eg ikkje en bringebær/peppermynte tyggi før eg kjørte. Eller det hadde kanskje gjort det ennå verre? Ein hørre jo om alt mulig som promilletesten slår alarm på. Kulturmelk. Spylervæska. Men ka med dårlig ånde?
Tenk om promilletestaren sko lysa rødt eller gult, og politimannen sko be meg om å pusta på an. Det hadde vore grusomt. Ka sko eg då sagt? Bare vent; eg ska bare ta en tyggi fysst? Koss mistenkelig hadde ikkje det vore. Eg stålsatte meg, og kjørte så fint eg bare kunne mot politimannen. Med nedrulla vindu. Prøvde så avslappa og muntert eg kunne å sei “hei” – som om eg hadde noge å skjula. Hadde jo forsåvidt det og. Dårlig ånde.
Politimannen va koselig. “Pust så hardt du kan – heilt te eg seie stopp”. Promilletestaren stakk han rett framfor nasen min. Eg hadde ikkje noge valg. Fyllte lungene. Og blåste. Itte ei veka med korsang trudde eg at puste-utholdenheten min va nokså stor, men det tok ikkje lang tid før eg følte eg va tom for luft. Heldigvis holdt eg ut så lenge som eg sko. Litt pinlig med: “Puuust!! Oi, kan eg gjer det ein gong te?” Men eg klarte det!
“Og du har førarkortet med deg?” Søren, førarkortet. Lommabokå va i bilen. Men det stora spørsmålet va om førerkortet va i lommabokå, eller om det måtte vika for rabatt-kort og reiseforsikring på sist kort-opprydning. “Eg håbe det” svarte eg, mens eg febrilsk leita i lommabokå – og tenkte “Ka komme Ove te å sei viss eg har glømt det”. Heilt bakerst – bak undertøys-rabatt-kortet, låg det. Takk og lov.
“Ha en fin dag dag!” sa politimannen. “Mmmm” svarte eg, og tenkte at eg håpe ikkje eksospottå ramla av når eg kjøre vidare. Angra intenst på at eg ikkje svarte meir høfligt. Glad og fornøyd plukkte eg opp mobilen for å ringa og fortella Ove at eg hadde huska førarkortet. Eg ombestemte meg. Trur Ove syns det e litt unødvendig at eg fortelle sånne ting på telefonen.
Ein tar sine fysste skritt. Sykle uten støttehjul for fysste gong.
I går hadde eg min aller fysste promilletest.
Har du en god eller dårlig promille-test erfaring?
Hehe, eg kjenne meg godt igjen når du ville ringa å fortella at du hadde huska førarkortet. Det e sånn eg og gjør, og sånn så Ove, så synst nok Bjørn Eirik og at det e unødvendigt ;)
Eg har aldri blitt tatt i promillekontroll, men midt fysste møde med politiet i bil resulterte i bot på 3200 kr. Eg hadde kjørt for fort.
Du æ vitti!! Gøy å lese. Glede mæ t å se dæ i september. Hels mannen og ha d braa så lenge!
Therese! Duu! Holdt på å le meg ihjel her, å eg sitte på forelesning:) Heheh. Hadde kje fått me meg at du blogge igjen, kjekkesen!
Når eg var i militæret samarbeida vi tett med politiet, og under ein BMP (bamsemumspatrulje) køyrde vi forbi politiet i 145, dei kom i motsatt køyrefil. Men sidan vi var ute for å kjøpe goddis til dei så såg dei med gjennom fingrane på saka og berre gliste godt.