Cathinka.

Ikkje kjent for å ver den skarpaste kniven i korgå.

Men god som gull!

Eg kjørte heim frå jobb. Klokkå va vel sånn ca 22.45 når eg såg nogen veiarbeid-lignandes kjeledressa ved et par bila foran i køen. “Sukk, ka e det nå di ska asfaltera”, tenkte eg – og sette Lasse i fri med håndbrekket på. Men, ein og ein bil fekk kjøra vidare – og itte eg hadde komme såpass nærme at nærsynet mitt begynte å fungera, såg eg “Politi” på dressen te han eine mannen. Iallefall “PO…” men eg tenkte meg te resten. Spennande.

“Eg må gjer meg klar”. Begynte å romstera oppi taskå for å finna lommabokå – hååpte at eg ikkje hadde glømt an ein plass – samtidig som eg håpte at vognkortet  låg i hanskarommet.  Snart va det min tur. Eg fekk øye på en liten dings politimannen hadde i håndå. Aha. Promilletest. Begynte raskt å lukta på min egen ånde. Ikkje den beste eg har kjent. Ikkje sånn forferdelig dårlig, men akkurat dårlig nok te at an ikkje lukta fresht. Søren, kaffor tog eg ikkje en bringebær/peppermynte tyggi før eg kjørte. Eller det hadde kanskje gjort det ennå verre? Ein hørre jo om alt mulig som promilletesten slår alarm på. Kulturmelk. Spylervæska. Men ka med dårlig ånde?

Tenk om promilletestaren sko lysa rødt eller gult, og politimannen sko be meg om å pusta på an. Det hadde vore grusomt. Ka sko eg då sagt? Bare vent; eg ska bare ta en tyggi fysst? Koss mistenkelig hadde ikkje det vore. Eg stålsatte meg, og kjørte så fint eg bare kunne mot politimannen. Med nedrulla vindu. Prøvde så avslappa og muntert eg kunne å sei “hei” – som om eg hadde noge å skjula. Hadde jo forsåvidt det og. Dårlig ånde.

Politimannen va koselig. “Pust så hardt du kan – heilt te eg seie stopp”. Promilletestaren stakk han rett framfor nasen min. Eg hadde ikkje noge valg. Fyllte lungene. Og blåste. Itte ei veka med korsang trudde eg at puste-utholdenheten min va nokså stor, men det tok ikkje lang tid før eg følte eg va tom for luft. Heldigvis holdt eg ut så lenge som eg sko. Litt pinlig med: “Puuust!! Oi, kan eg gjer det ein gong te?” Men eg klarte det!

“Og du har førarkortet med deg?” Søren, førarkortet. Lommabokå va i bilen. Men det stora spørsmålet va om førerkortet va i lommabokå, eller om det måtte vika for rabatt-kort og reiseforsikring på sist kort-opprydning. “Eg håbe det” svarte eg, mens eg febrilsk leita i lommabokå – og tenkte “Ka komme Ove te å sei viss eg har glømt det”. Heilt bakerst – bak undertøys-rabatt-kortet, låg det. Takk og lov.

“Ha en fin dag dag!” sa politimannen. “Mmmm” svarte eg, og tenkte at eg håpe ikkje eksospottå ramla av når eg kjøre vidare. Angra intenst på at eg ikkje svarte meir høfligt. Glad og fornøyd plukkte eg opp mobilen for å ringa og fortella Ove at eg hadde huska førarkortet. Eg ombestemte meg. Trur Ove syns det e litt unødvendig at eg fortelle sånne ting på telefonen.

Ein tar sine fysste skritt. Sykle uten støttehjul for fysste gong.

I går hadde eg min aller fysste promilletest.

Har du en god eller dårlig promille-test erfaring?

ble vi kjent med nye sider av oss selv!

Hvem skulle tro at Ove skulle kle gull-hjelm så godt?

26.juni 2010 

 Kjærligheten kan ikke måles.

Den kan ikke bli telt i år, minutter eller sekunder,

veid i gram eller kilo.

Den kan ikke kvantifiseres på noen måte.

Den kan heller ikke sammenlignes,

den ene med den andre.

Den bare er.

-Linda Olsson-

Foto: Odd Fridtjov Bjerga

Dersom du vil ha link til reisebloggen vår,

legg igjen en kommentar med mailadressa – så sender vi den ;)

Snakkes mer når vi kommer hjem!

Kvart snøfnugg e en gave!

Dagens fangst:

4 pakka Bjørkens Fyrstekaker

2 pakka Youplait Dobbel 0% yoghurt Eple & pære

Som regel syns eg det e heilt ok å gå i kassen med utgåtte varer…

…idag kan me sei at det va lettare flaut…

Eg: Desse går ut i mårå, får eg di gratis då? (eg visste jo at eg fekk di gratis, men det føles meir høfligt å spør sånn)

Kassadamå (te kassamannen): Hur är det der? Får man dom gratis när dom går ut i morron?

Kassamannen: Ja

Therese (litt på hogget): Desse går ut idag, får eg di gratis, eller får eg penga for di då? (heilt ærlig så huska eg ikkje – og hadde mest lyst på penga)

Kassadamå(te kassamannen): Hur är det med dom som går ut idag?

Kassamannen: Det e det sama med dei.

Kassadamå: Men, hur gör man då?

(køen har nå begynt å tetna seg te bak, og eg observere mannen bak meg sine flakkande blikk mot den andre kassen)

Kassamannen: Du må slå inn varene på kassen. Så må du slå det beløpet du får der i retur på kolonialvarer.

(en aen ansatt blande seg og inn i samtalen)

Kassadamå slår inn ein og ein vare. Slår ein og ein vare i retur. Selvfølgele får hu ikkje slått inn alle rett – og for kvar gong hu ska slå en ny vare i retur, må hu dra opp returkortet – som sidde fast i en sånn hendige strikk i bukså. Ittepå fylle hu ut nogen egne skjema for hånd (!) på kvar sort vare – som eg selvfølgelig må venta for å signera på…sto sikkert i 5 min (!) – og det e leeenge med en halv butikk glanane på seg…

Heile butikken hadde omtrent gått forbi i den andre kassen, mens han stakkarlige mannen bak meg venta tålmodig.

Eg  plukte med meg alle varene mine (for eg hadde ikkje penga te påse) – og tusla lutrygga ut av butikken.

Lure på ka blikk folkå i butikken veksla når eg hadde gått – eller ka historia kassadamå fortelle vennane sine når hu komme heim,

om den stakkarslige, irriterande gniena jentå som plent sko ha 4 pk fyrstekaker og 2 pk yoghurt gratis….

Heldigvis va det KIWI på Lura, så sleppe eg å sjå di igjen med det fyssta.

Stakk innom KIWIen på Ålgård og – men der va der lite å henta idag,

men der e di iallefall meir profesjonelle.

Forresten:

E der nogen som lige den der dobbel-yoghurten? – og fyrstekakene?

For det gjer nemlig ikkje eg…

Canada – Norge